30 Mart 2013 Cumartesi

ALLAH’IN KİTABI - KÂİNAT - II

"Yeryüzü, gökyüzü, hele hele gökyüzü..."
Ezelidir ve ebedidir.

Öğren ve de idrak et!

Kadim Kitap, Ezeli Kitap, kâinatın kitabıdır. Aydınların, kâinata dair her şeyin, var olmanın betimlenmesi, tanımlanmasıdır.

Kadim (eski) Kitaplar ve Dinî Kitaplar, Ezeli Kitabın kaynağıdır.

Kâinat, maddelerle birlikte enerji biçimlerini de içeren eylemlerin tümüdür. Bütün eylemler sonsuz boyutta etken/edilgen olup girifttir, entegredir. Ezel ve Ebed - Varlık ve Yokluk, her biri diğerinin dönüşümüdür.

Dış dünyanın insan zihnine yansıması olan düşünce ve doğru düşünce’nin saptanabilmesi, ilk insanların en önemli gereksinim’i olmuştur.

Yeryüzü, gökyüzü, hele hele gökyüzü... Doğal afetler, ay ve güneş ve de yıldızlar ve fırtınalar, yıldırımlar, şimşekler...

Var olanlar hakkında hiçbir şey bilmeden bağlamlarına erişebilmek için kâinatın kitabını okumak gerekir. Erişebilmenin, idrak edebilmenin yolu, mantık ve muhakemedir.

- İnsanoğlu yaratamaz, ancak yaratılanlardan yararlanabilir, keşfedebilir, icat edebilir...

- İnsanoğlu, eylemlerin (zihinsel, söylemsel ve fiziksel) ne mekânından, ne zamanından ne de etkisinin gücünden emin olamaz.

“ALLAH OLGUSU” - DİN OLGUSU, düşünen insanın kâinatı idrak edebilmesinin ürünüdür.

“Var Eden”in; bilme’nin onuru ve kudretiyle, kâinatı yaratarak, gözeterek, bekasını da sağlayarak, kendi kurallarına göre yönetmeye hakkı olan bu olgunun adı Cenab-ı Hakk dır.
(Cenap: Onurlu, kudretli.)

Bu durumda “Var Eden”in hakkı varsa, “Var Edilen”in de, kâinatın da hakkı vardır ve onun içindeki insanoğlunun da! Yaşam hakkı, özgürlük hakkı, konuşma hakkı, vb. doğal haklar...

- İnsanoğlunun bir aklı, bir yüreği, bir de “nefs”i vardır.
- İnsanoğlunun algılama yeteneği olan idrak, her insan için aynı ölçüde değildir.

- Cenab-ı Hakk, “ALLAH OLGUSU”nu en üst seviyede idrak edebilen insanları seçip onlara “ilham” vermiştir.

Bu nedenledir ki Cenab-ı Hakk, en vasıflı canlı olan insanoğlunu (belirli bir ölçüde) yönetici seçmiştir.

“Kıssalar”, insanların kurtuluşu için önerilen, Cenab-ı Hakk ile insanoğlunun bağlantılı çözümlerinin dinî ve ahlâkî öğretiler bütünüdür. İnsan varlığına dair kişisel ve sosyal eylemlerin çok önemli ve ıslah edici yönleri vardır. İnsan dimağına nakşedilmiş olan sözlü anlatılarda dile getirilen “kıssa”lar, önceleri kil ve taş tabletlere, metallere, kayalara çizgiler, işaretler, resimlemelerle kazınmış, sonraları da papirüslere yazılmıştır. Bunlar, binlerce yıllık sözlü ve yazılı kültürün dokümanı olan bilgesel, tarihsel şiirler, masallar, hikâyeler, destanlar, efsaneler, mitler, yazılar, vb. metinlerdir.

“Kıssalar”, “Kıssa’dan Hisse” yöntemiyle yazılmıştır (soyut, imgesel).

Bunlar, elenip seçilerek, arıtılarak kutsal metinlere altyapı sağlamıştır.

İnsanlığın yazılı tarihi, bilindiği kadarıyla, beş bin yıllık bir dönemi sınırlar.

Kutsal Kitaplar işte o yazılmamış dönemin de izlerini satır aralarında gizler. Kutsal Kitaplar bu özellikleriyle kutsal metinlerin bir devamı niteliğine de sahip, çok katmanlı metinlerdir ki birçok yoruma ve birçok açıdan okunmaya uygundur.

“KUTSALLIK”, insan varlığına ruh veren olgudur. Kutsallık, insanoğlu için inançla ve çağın gereklerine göre saptanır. Yurt toprağı, kamu hakkı, namus, aile, alın teri, vb. kutsal’dır. Ancak bütün çağların gereklerinin dışında, ezelden ebede kadar baki kalacak olan, Cenab-ı Hakk’ın kutsallığıdır. Mantık, doğru düşünce’yi yakalayabilme sanatıdır ve muhakemeyi tetikler, bu da çözüm’ü ve sonuç’u tetikler.

Bugün dünyanın birçok yerinde, ülkemizde ve de Ortadoğu’da kan durmuyor. Cenab-ı Hakk, sanırım yaşam tarzımız için bize artık ilham vermiyor. Hidayete erebilmek için Cenab-ı Hakk’a çok yakın olmak gerekir! Ne kadar yakın? Şah damarımız kadar yakın!

Cenab-ı Hakk’ın ihsan ettiği akıl ve yürek, insanoğlunun “nefs”ine yenik düşmüştür!

23 Ocak 2013 Çarşamba

ALLAH’IN KİTABI - KÂİNAT

Ezelidir ve ebedidir.

Öğren ve de idrak et!

Kadim Kitap, Ezeli Kitap, kâinatın kitabıdır.

Aydınların, kâinata dair her şeyin, var olmanın betimlenmesi, tanımlanmasıdır.

Kadim (eski) kitaplar ve din kitapları Ezeli Kitap’ın kaynağıdır.

ALLAH’IN SIFATLARI / İSİMLERİ (Kur’an-ı Kerim’de) 99’dur ki “İnsanlık"ı kapsar.

Toplam ortak şuurun ürünü olması gereken “İnsanlık” ise;
kuvvetli inancı (imanı), benimsemeyi ve kabul etmeyi (kardeşliği), barışı, takvayı ve merhameti kapsar.

“İnsanlık”ın izmihlâli (bozularak yok olması) ise “mal mülk” ve “kaba kuvvet”i kapsar.

Bunları neden bugün yazdınız diyeceksiniz?

Bugün, 23 Ocak 2013 Çarşamba, Mevlit Kandili...

Kadim: Başlangıcı olmayan, eski, ezelî.

3 Aralık 2012 Pazartesi

PİŞ(ME)MİŞ TAVUĞUN BAŞINA GELENLER!

Tavuğun sırt etlerinden çıkardığım kesecikler
Amansız iki büyük hastalıkla (yaş 73) boğuşurken iştah sıfır oldu. Son zamanlarda rastladığım yeni besin ürünlerinin bazılarından ikrah ediyordum. Bir gün, bütçemize göre pahalı olan bir tavuğu ilk defa satın alıyorken tedirgin oldum ama evde bir daha baktım, ambalajın içinde pırıl pırıl duruyordu. İçimden dedim ki, "musluğun altından geçir, ocağa at!" Canım, olur mu? Olmaz tabii. Tütsüleyip içine baktım ve nutkum tutuldu. İçinde olağandışı kesecikler vardı. Çıkarıp fotoğrafını çektim ve derin dondurucuya koydum. Üretici firma ile birçok kez e-posta ve telefon aracılığıyla haberleştik. Veterinerleri, yolladığımız fotoğrafı yetersiz buldular, kesecikleri evimden alıp incelemek üzere başka bir şehre götürdüler. Haftalar geçti, netice yok. Sonra telefon ve e-posta trafiği yeniden başladı. Önce Refik Saydam Hıfzıssıhha Merkezi Başkanlığı, sonra Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı'nın ilgili departmanları, sonra Gıda Mühendisleri Odası... Gene netice yok, muhatap bulamadık.
Düşünüyordum ki, toplum için derken, bu yaptığım sakın işgüzarlık olmasın? Ama birden aklıma geldi, bu aralar gündemde bir konu var: Muhteşem Kanuni Sultan Süleyman! Yazılanlara göre, neme lâzımcılık yapmayın, bu bir imparatorluğu izmihlâle (bozularak yok olma) götürür. Bu nedenle, benim kanaatim şudur ki, bu söz dünyalara değer ve muhteşemdir.

13 Mart 2012 Salı

Simgenin simgesi bulundu mu?

.
Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası'nın düzenlediği TL SİMGE YARIŞMASI'nın şartnamesinde, "... TL’yi anlaşılabilir, özgün, estetik, elle yazımı kolay ve akılda kalıcı bir şekilde temsil edecek bir simge belirlemek üzere TL SİMGE YARIŞMASI düzenlemektedir." ,  "... en küçük ölçülü tasarımın karakter büyüklüğü 4 punto olmalıdır..."  (yani toplu iğne başı kadar) dendiğinde, tasarımların unsurları algılanabilir mi?

Neticede Türk parasının değil, Türk lirasının kısaltması olan TL'nin simgesi seçilmiş, yani kısaltmanın simgesi seçilmiştir. (Simge, sembol, marka, etiket, işaret, kısaltma, vb. arasında fark vardır!)
 
- Ödüle layık görülen tasarımlar basın toplantısıyla tanıtıldığı hâlde, jüri raporu ile katılımcıların tasarımlarını ifade eden kısa açıklamaları okunmamıştır. (350 kelimeye izin verilmişti, yani bir romanın iki sayfası kadar.)
 
- Basında, katılımcıların çeşitli yorumları yer almış, bunlardan birincilik ödülü sahibinin ve Başbakanımızın isimlerinin baş harflerinin seçilen tasarım ile örtüştüğü, ayrıca ödüllerin Başbakanımızın tercihi doğrultusunda değiştirildiği iddia edilmiştir.
 
- Genellikle, resmi kurumlarca düzenlenen yarışmalarda, tasarımların sorumluluğu, ödül sahiplerine değil, jüriye aittir.
 
- Şartnamede rumuza dair şartlar açıkça yer almasına rağmen (...Rumuzda kullanılan karakterlerin tekrarlanmaması ve sıralı olmaması gerekmektedir...), birincilik ödülü sahibinin rumuzu ŞİRİN, teşvik ödülü sahibinin rumuzu da CNK88'dir.
 
- Birincilik ödülü 25.000 TL, üç adet teşvik ödülünün her biri de 2.500 TL idi. (Aradaki fark 10 misli.) Pekâlâ; ödül kazanan dört tasarıma fikir ve sanat açısından bakıldığında, aralarında bu kadar büyük fark var mıydı?
 
Ben hiç kimseyi küçümsemem ama kendimi de küçümsemem. 72 yaşındayım, 52 senedir de tasarım dünyasında yaşıyorum.
Bence Türk parasının simgesi bulunamamıştır.

19 Kasım 2011 Cumartesi

Kapı gibi Tapun var ne istersen yaparsın (?)

.


Yapamazsınız; o, eskidendi...(!)
İnsanların sahip olmak istedikleri en eski taşınmaz (gayrimenkul) topraktır, arazidir, arsadır. Tapu ise bir taşınmazın üstündeki sahiplik (mülkiyet) hakkını gösteren (en) resmî belgelerden biridir.

Medenî Kanunumuz, tapulu (sahipli) bir arsanın yer altı, yer üstünde yapılan ya da dikilen şeylerine de malik olacağını, hatta tek katlı bir bina yapılmasını da kabul eder.

Hızlı şehirleşme, hızlı ev ihtiyacını bu da yeni bir bina türü olan çok katlı, kâgir apartmanların, onların gereği olarak da yeni bir 'mülkiyet türü'nü getirdi. Bu nedenle de;

. Kat Mülkiyeti Kanunu, Medeni Kanunumuzun yeterli olmadığı görüşüyle, 1965 yılında yürürlüğe kondu.

. Yeni bir bina türünün çok katlı, kâgir apartmanların, inşa edilmesi için gerekli olan proje hizmetlerinin sağlanması çok önem kazandı,

. Yeni bir bina türü, yeni bir mülkiyet türü gereğiyle de yeni bir Tapu Senedi düzenlendi.

Ama olmadı! Halkımızın bir kısmı Kat Mülkiyeti Kanunu'nu ve de tasdikli projeleri benimsemedi; Atatürk'ün izinden giderek(!) ("Bu önemli iştir. Kanun böyle emrediyorsa, yaptığı işin güven duygusuna muhtaç her vatandaş gibi ben de tapu dairesine gidebilirim." Mustafa Kemal ATATÜRK,
11 Mayıs 1938) en güvenli belge olarak -içeriğini anlamasa da- 'TAPU SENEDİ'ni seçti!.

. Açık balkonları kapatarak bina cephesine tel gerdirip çamaşır astılar,

.'Bağımsız Bölüm' içindeki değişiklikleri, mimariyi, statiği, tesisatı -ki bunlar zincirdir- hallaç pamuğu gibi attılar,

.'Ortak Yerler' demeden teras çatılarda yün yıkayıp dövdüler, 'MUTLAK Ortak Yerler'den biri olan 'Sığınak'ı, 'Kalorifer Dairesi' veya eski eşya deposu yaptılar...

Neticede apartmanda geçimsizlik, mahkemelerde de yüzlerce dava var!

Bütün bunların nedeni, Kat Mülkiyeti Kanunu oluşturulurken; ...Medeni Kanunumuzun bazı maddelerini değiştirmek suretiyle, kat mülkiyetinin müşterek maliklerden her birine tahsis olunan 'ortak pay' şeklinde düzenlenmemiş olup, 'Tapu Sicili'ni değiştirerek tamamen 'bağımsız mülkiyet görüşü'nün benimsenmesidir.

Bu nedenledir ki, Tasdikli Projeler, TAPU SENEDİ nin ekleri olmalıdır.

.

5 Kasım 2011 Cumartesi

Kat Mülkiyeti Kanunu (KMK) / ...Hak her yerde ve her zamanda Hak...

Bir insanın Kat Mülkiyeti Kanunu'na göre gayrimenkul sahibi olabilmesi için "Türkiye Cumhuriyeti Kat Mülkiyeti Tapu Senedi"nin üzerine "Tasdikli Proje" yazılması şarttır; çünkü Tasdikli Proje, Kat Mülkiyeti Kanunu'nun görselliğidir.
Sığınak ve Kalorifer Dairelerinin, Yönetmeliklere göre projelendirilerek tasdikli planlarla inşa edilmesi gerekir; çünkü onlar "Ortak Yerler"in "MUTLAK ortak yerler"idir. Değiştirilemez ve yok edilemez.

Kalorifer dairesinin hasarlı tavanı
  
Kalorifer dairesinin hasarlı tavanı

Kalorifer dairesinin hasarlı tavanı

Okulun ilk yazında evime gitmemiştim. Mimar Perran Doğancı beni yetiştirmek üzere Cağaloğlu'ndaki bürosuna kabul etmiş, ailesi de beni bağrına basarak sofralarına konuk etmişti.
Cağaloğlu Kız Yurdu'nda, yaz tatili nedeniyle evine giden öğrencilerin boş odalarında kalıyordum. Mutluydum çok mutluydum, çevredeki eski eserleri geziyordum.

Cağaloğlu'nda harap olmuş cami külliyeleri içinde "evsiz" insanlar vardı. Yaşlı bir kadınla söyleşiyorduk, "Oğlum Almanya'ya çalışmaya gitmişti, para gönderemeyince ev sahibi beni evden çıkardı,bir yerlere de sığınamadım, burada oğlumun eşyalarını bekliyorum" demişti. Yeis içinde kalmıştım, büroda arazi maketi yaparken maket bıçağıyla elimi kesiyordum. Bir kitap yazacaktım, adı da "Binbir Gece Kondu Masalları" olacaktı. İroniye bakar mısınız!

Gecekondu bir kavramdır, soyuttur, bağımsız bir mülkiyet hakkı, bir insan hakkıdır, ancak; başka bir mülkiyet hakkına tecavüz edemeyeceği gibi, yol, su, elektrik, kanalizasyon ve benzeri altyapı gereksinimlerini içeren devlet arazilerinde de konuşlanamaz. Bu nedenledir ki; yaşanan bir mekânın, barınma amacıyla, insan emeği, insan gücüyle sınırlandırılarak kapatılması ve örtülmesidir. Devletin gözetimi dışında (ruhsatsız), kısa sürede ve kullanılmış artık malzemelerle, derme çatma örtülerle çoğu kez geceleri yapılır... GECEKONDULAR!

Hızlı şehirleşme ve bunun bir sonucu olarak artan konut ve iş yeri gereksinimleri, insanları toplu yapılara yöneltmiştir. Toplu yapı alanlarının eşleşmesiyle birlikte toplu insan sınıflandırılması neticesindeki konforlu veya lüks semtlerin çevresinde gecekondular öylesine patladı ki, "gecekondu kralları" türedi ve böyle de kalmayarak; gecekondular vasıflarını kaybedip kaçak yapılara, "gecekondu kralları" da "kaçak inşaat kralları"na dönüştü.

Devletimizin kanun yapıcıları bu duruma kayıtsız kalmayarak, hızlı şehirleşmenin olumsuz ürünlerini önlemek amacıyla, mevcut kanunlarımıza ilâveten 1965 tarihli 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'nu yapmış, akabinde de 2007 tarihli 5711 sayılı kanun değişikliğini yapmıştır.

Ancak yurttaşlarımızın bir kısmı, cehaleti ve nemelâzımcılığı benimseyerek kayıtsız kalmış, menfaatleri gereğince de kendileri "kanun yapımcılığı"na soyunarak kanunsuzluğu seçmiştir.

Kat irtifaklı veya "Kat Mülkiyeti Tapu Senetli" konutların, kaliteli inşaat ve sosyal tesislerin sunduğu teknik olanakları yanında, hukuksal altyapısını teşkil eden çok özel bir düzenleme gereği olan "Yönetim Plânı", Kat Mülkiyeti Kanunu'nun kaymağıdır.

Bu nedenledir ki; gerek uygulanma süresi gerekse de fonksiyonu itibariyle bu kadar önemli bir belge olan "Yönetim Plânı"nın, kırtasiyeden satın alınan standart basılı evrakın maddeleri işlenmemiş ve bağımsız kat maliklerinin tümünün imzalamadığı hâliyle tapuya tescil ettirilmesi işlemi, boş bir kâğıttan ibarettir.

Kat Mülkiyeti Kanunu'nun gereklilikleri yerine getirilmemiş, özellikle toplu yapıların yöneticileri ve oturanları, İmar Kanunu'na tabi olan Yönetmeliklere de uymamış, hatalı Yapı Kullanma İzni ile yetinmişlerdir.

Buyrun size kaçak (ruhsatsız) olarak inşa edilmiş bir kalorifer dairesinin (teshin merkezinin) hasarlı tavanının 'resmî'dir!

 ***

"Adaletsizliği engelleyecek gücünüzün olmadığı zamanlar olabilir, fakat itiraz etmeyi beceremediğiniz bir zaman asla olmamalı."


***

Cehalet;

"Biz cahil dediğimiz zaman, mektepte okumamış olanları kastetmiyoruz. Kastettiğimiz ilim, hakikati bilmektir. Yoksa okumuş olanlardan en büyük cahiller çıktığı gibi, hiç okuma bilmeyenlerden de hakikati gören gerçek âlimler çıkabilir."
Mustafa Kemal Atatürk

21 Temmuz 2011 Perşembe

Konu bu sefer değişik... Tahsin Dirse Yalçın'dan bir yazı...



ATATÜRK’ÜN KIRŞEHİR SÖYLEVİ (24 ARALIK 1919)


Bu yazımda, Atatürk’ün pek bilinmeyen bir söylevine dikkatinizi çekmek istiyorum. Atatürk, 27 Aralık 1919’da Ankara’ya varmadan birkaç gün önce, 24 Aralık’ta, Kırşehir’de konaklamıştır. Orada, Kırşehir Gençler Derneği’ni ziyaret ederek, bir söylev vermiştir.

Söylevin ana teması, “teşkilatlanma”dır (“örgütlenme”). Söylevde, Atatürk, çok vurucu bazı saptamalar yapmakta, ayrıca, bazı dilek ve çağrılarda bulunmaktadır. Aslında, bu söylev, adeta yurdumuzun bugünkü durumunu da sergilemekte ve acilen neler yapmamız gerektiğini bildirmektedir.

Söylevde vurgulanması gerektiğini düşündüğüm noktaları, günümüze de uyarlayarak, şöyle özetleyebilirim:

1) Halkımız yeterince örgütlü bir toplum değildir. Siyasal partiler, sendikalar, dernekler, vb. kuruluşlar yetersizdir. Çünkü, halkımız, geleneksel olarak, örgütlenme işini devlete ve hükümete bırakmaya alışmıştır. Bu kötü alışkanlıktan kurtulmalıyız.

2) Halkımız, yöneticilerimizi yeterince denetlememektedir. Yöneticiler de hata yaparlar. Sonuçta, bu hataların acısını bütün halk çeker.

3) Yabancılar, ulusumuzu ve vatan toprağımızı bölmeye, parçalamaya kastetmiş bulunmaktadırlar. Çünkü, yabancıların düşüncesine göre, ulusumuz, duygusuz, duyarsız, tepkisiz, şuursuz, toplumcu düşünmeyi beceremeyen, bencil ve menfaatçi, kıt görüşlü, dar ufuklu bireylerden oluşan, ve bu yüzden de sömürülmesi, hatta sıkıştırılıp sonuçta da yok edilmesi gereken bir hilkat garibeleri kitlesidir.

4) Öte yandan, halkımız arasında ufak tefek de olsa bazı kıpırdanmalar başlamıştır; bölgesel, yerel de olsa, yavaş yavaş yükselen tepkilerle karşılaşılmaktadır. Şimdilik bir dağınıklık, bölük-pörçüklük söz konusu olsa da, derlenip toparlanma zorunluluğu halk arasında ciddi şekilde hissedilmeye başlanmıştır. Yabancılar, böyle bir toparlanmayı becerebileceğimizi tahmin etmezler.

5) Toprağımız (vatanımız) olmadan yaşamımızı sürdüremeyiz. Bağımsız olabilmemiz için de, başlıca şart, sınırları belli, korunan bir toprak parçasına sahip olmaktır.

6) Halk arasında, gerçekten de bencilce yaşayan, ulusun ve vatanın birlik ve bütünlüğünü hiç umursamayan kişiler vardır. Böyle kişilere karşı, halkın tek vücut haline getirilmesi şarttır.

7) Halkın tek vücut haline getirilmesinde başlıca görev aydınlarımıza düşmektedir. Çünkü, öncüler onlardır. Zamanla, geniş halk kitleleri de onları izleyeceklerdir.

8) Aydınlarımız, halkımıza ısrarla “vatan ve ulus” bilinci aşılamalıdırlar. Ancak, bu kadarını yapmaları yetmez. Aydınlarımız, daha başka görevler de üstlenmek zorundadırlar.

Yukarıdaki özet noktalardan sonra, şimdi sizleri Atatürk’ün söyleviyle baş başa bırakıyorum.

***
Milletimiz, TEŞKİLAT fikrini henüz zihnine sokmamıştır. Genellikle, bunu hükümete bırakır. Bu, milletimizin eskiden beri alışkanlık haline getirdiği bir ahlaktır. Büyüklere saygı, aslında iyi bir ahlaktır. Fakat, zaman, olaylar ve tecrübeler gösterdi ki, bizzat milletimizin de mütehassis ve mütefekkir olması [hislenmesi/etkilenmesi ve düşünmesi] şarttır. Her ne şekilde ve vasıfta olursa olsun, başkalarına bırakmamak gerekir; yoksa, işte bugünkü sonuç meydana gelir.

Geçmişimizden bugüne kadar yaşadığımız sürece bakacak olursak, milletimiz, hakimiyet konumundan maalesef aşağıya doğru inişe geçmiştir. Fakat, düşününüz! Milletimizin her bireyi mütefekkir ve mütehassis bir tarzda yetiştirilmiş olsaydı, elbette ki bu duruma düşmeyecekti. Memleketi ve milleti yönetenler, şahsen hata etmiş olurlar, fakat bütün bu hataların kötü sonuçlarından millet zarar görmüş olur.

Mondros Mütarekesi’nden sonra, milletimiz, teessüfle söylüyorum ki, kaderine razı bir durumda bulunuyor; bizleri yok etmeye azmetmiş düşmanlar, acı darbeler indiriyor, milletimiz, onların gözünde, parçalanmayı hak etmiş görülüyordu. Şükürler olsun ki, bazı durumlar, değerli milletimizi uyandırdı ve alarma geçirdi. Yer yer, milletimizin bireyleri, birbirlerini aramaya, bulmaya başladı. Bunun sonucu olarak, TEŞKİLAT meydana geldi. Devletimizin bağımsızlığını mahvetmeye çalışan yabancılar, milletimizden böyle bir ruhun ortaya çıkabileceğini hiç tahmin etmiyorlardı. Burada yaşayan insanları hissiz [tepkisiz] mahluklardan ibaret zannediyorlardı. “Böyle bir milletin yaşamaya devam etme hakkı olamaz” diye kendi kendilerine karar alırlarken, bir milletin var olduğunu dikkate almadılar; milletimizin olaylar ve darbeler sonucu bölge bölge toparlanmasını önemsememişlerdir. Bu önemsenmeyen parçaların savunmak istedikleri ve verdikleri karar ve de bütün milletin kabul ettiği esas nokta şudur:

“KUVAYI MİLLİYE ÂMİL (harekete geçen, geçiren, çalışan, öncü), MİLLİ İRADE HÂKİM” olmalıdır.

Ve teşkilatımızın RUHU işte budur!

Bu amaçla teşkilatımız yaygınlaşmaya başladığında, yabancılar dikkatlerini Türkiye’ye çevirmeye başladılar. Gerçek mahiyetine inanamadılar; çeşitli memurlar, heyetler gönderdiler; bizde bir hayat hissi [yaşam kıpırtısı] keşfettiler ve onu, yakından temas ile, incelemeye başladılar. Ve sonuçta gördüler ki, miskin bir millet değildir, altı yüz yıl, ve hatta, daha da önceden beri, hakimiyetini ispat etmiş, efendilik yapmış bir millettir; onların zannettiği gibi esir bir millet değildir. Artık, yabancılar iyice anlamalıdırlar ki, Türkiye ve Türkiye’de yaşayan millet, başlı başına bütün dünya milletleri içinde etkili bir konuma sahiptir; bu ortadan kaldırılamaz. Elhamdülillah, devletimiz ve milletimizin bağımsızlığı artık tartışma konusu bile edilememektedir. Artık, bağımsızlığımıza her yönüyle saygı duyulmaktadır. Ama, bu kadarı da bizim için yeterli değildir; bu kadarı, amaç ve hedefimizi kesin olarak gerçekleştiremez; maddi olarak [sağlam bir şekilde] kabul edildiğini de görmeliyiz. Tamamen tatmin olmak, gelecekteki rahatımızı ve uygarlaşmamızı kesin olarak gerçekleştirebilmemiz için, kendimize ait bir VATAN sahibi olarak görüşmeliyiz.

Bağımsız yaşayabilmemiz için verimli bir vatan toprağına muhtacız. Çizdiğimiz bir sınır vardır; bu sınırı yabancıların elinde bırakmayacağız; almış olduğumuz önlemler çok güçlüdür.

Bu teşkilat henüz bir şekilden ibarettir, ama, ne şimdi ne de gelecekte bunu basit bir geometrik şekil gibi düşünmemeliyiz. Buna RUH verebilmek için milletimizin her bireyinin anlayışını geliştirmek, halkımızın tümünün ortak kaderine gelecek saldırı ve tecavüzlerden her bireyin tek tek kendisini koruyabilmesi için, teşkilata hep birlikte katılmak şarttır.

Maalesef, vatanın bütünlüğüne ilişkin düşüncelerimiz kısa [BENCİLCE] oluyor; diğer bir vatandaşımıza gelecek zararı umursamıyoruz. Bütün millet tek bir vücut haline getirilmelidir. Her millette olduğu gibi, bizde de bir işe öncüler başlar, sonra, en son bireye ve yukarıya doğru yaygınlaştırılır. Umut edildiği üzere, en kısa zamanda gerçek istikamete doğru harekete geçirebilmek için esas görev AYDINLARIMIZA düşmektedir. Aydınlarımızın görevleri çok büyüktür. Hiç bir millet yoktur ki, ahlaki esaslara dayanmaksızın ilerleyebilsin. AYDINLARIMIZ VATAN VE MİLLET FİKİRLERİNİ VERMEKLE BERABER, RAKİP MİLLETLERE KARŞI VARLIĞIMIZI KORUYABİLMEMİZ İÇİN GEREKEN DİĞER ÇABALARI DA GÖSTERİRLERSE GÖREVLERİNİ DAHA LAYIKIYLA YERİNE GETİRMİŞ OLURLAR.


***

ÖNEMLİ HATIRLATMALAR:

1) Yukarıdaki söylev, 24 Aralık 1919’da verilmiştir. Yani, henüz Atatürk Ankara’ya yerleşmemiş, Türkiye Büyük Millet Meclisi kurulmamıştır. Ortada düzenli bir ordumuz yoktur. Kurtuluş Savaşı’mızın esas çarpışmaları (muharebeleri) henüz başlamış değildir. Atatürk’ün sözünü ettiği Kuvayı Milliye aslında o gün için yalnızca bir “ideal”dir, bir umuttur.

Vatanın ve milletin geleceği büyük bir belirsizlik içindedir. Topraklarımızın çoğu (başkent İstanbul dahil) silahlı işgal altındadır. Halkın çoğu umutsuzluk ve karamsarlık içindedir. Ama, halkın azınlıktaki bir kesimiyse, özellikle İstanbul ve İzmir’deki bazı umursamaz, duygusuz, bencil kimseler, yabancılarla işbirliği içinde, günlerini vurgunculukla, savaş karaborsacılığından elde ettikleri zenginlikle keyif, eğlence ve sefahat içinde geçirmektedir.

Atatürk’ün bu söylevi verdiği güne kadar başarabildiği işler, özetle, Sivas ve Erzurum Kongrelerini toplayabilmiş ve “Heyeti Temsiliye”yi oluşturmuş, yurdun her tarafında bölük-pörçük, dağınık olan Müdafaa-i Hukuk Cemiyetleri’ni iyi-kötü tek bir çatı altında, “Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti” adıyla toparlayabilmiş olmaktan ibarettir.

Dolayısıyla, Atatürk’ün yukarıdaki söylevinde belirttikleri, o tarihte, pek çok kişi tarafından, komik, boş hayaller, hatta çılgınlık sayılmaktadır.

Daha da ileri gidenlere göreyse, Atatürk’ün bütün bu çabaları, isyancılıktır, haydutluktur, çeteciliktir, vatana ihanettir; Padişah’a (Halife’ye) karşı başkaldırıdır, dinsizliktir, kâfirliktir, vs... vs...

İşte Atatürk’ün bu söylevini tam olarak kavrayabilmek için, söylevi, yukarıda belirttiğim veriler ışığında okumalıyız.

2) Söylev metnini, iki (2) ayrı kaynaktan karşılaştırarak yazdım. Kaynak metinler arasında içerik açısından farklılıklar vardı. Farklılıkları, uygun gördüğüm şekilde düzelterek yazdım. Ayrıca, rahat ve akıcı bir şekilde okunabilmesi için, söylevi günümüz Türkçe’sine de uyarladım. Bazı vurucu sözcükleri eski dilde de olsa değiştirmedim; çevirisini hemen yanında, köşeli parantez içinde belirttim. Koyu renkli (kalın) harfler ve büyük harfler vurgulama amacıyla bana aittir.

KAYNAKLAR:

1) Atatürk’ün Bütün Eserleri, Cilt:5, Kaynak Yayınları, 4. basım, Ocak 2007, s.381-382. Söylev, 24 Aralık 1919’da verilmiş olsa da, ilk kez ancak yıllar sonra, 30 Ağustos 1936 tarihinde, “Kırşehir” gazetesinde yayınlanmıştır. Oradan aktaran: Faik Reşit Unat, Atatürk’ün Ankara’ya Gelişi, Tarih Vesikaları, c.1, Aralık 1942, sayı 10, s.247-249.

2) http://www.karincalikoyu40.com/arsivayinkonulari/id1.htm (son görülme: 18.7.2011)

Tahsin Dirse Yalçın
18 Temmuz 2011

16 Ekim 2010 Cumartesi

ALLAH'IN ŞEHİTLERİ - Kanıksanmış vaatler gibi heyecansız yazamam satırlara…….

I

CURCUNA


OTORİTE



...Erzincan'dan Bolu'ya... Bolu Belediye Binasının balkonundan halka sesleniyorum... (Ne iş?)

27 Mayıs 1960'da İstanbul'da okurken, "Memleketinize gidebilirsiniz" demişlerdi. Bolu'ya döndüm, belediyenin 'özel defteri'nde Atatürk'ün bir yazısı (methiyeler altında) "Atatürk bizden biridir" diye yazıyordu. O gece Atatürk ile ilgili bir söylev yazmıştım, görev bana verilmişti. Askerî Vali ile birlikte Bolu'nun yakın kazalarını da dolaşıyorduk, halkımızın çoğu sokaklarda, bize çiçek atarak arabamızı donatıyordu. Biri, "Camların hepsini açın, çocuk çiçek kokusundan hastalandı" demişti. Okula döndüm ve de bu sevinç uzun sürmedi, bu inkılâp mı? ihtilal mi? tartışmaları başladı, (20 yaşımdaydım), aklım karıştı...
1966'da Cizre'deyim. Ankara İller Bankası'nda Şehircilikte çalışıyordum. Güneydoğu Anadolu'da uzun bir seyahate hazırlanıyorduk. Bir belediye, İller Bankası'ndan 'altyapı kredisi' istediğinde, o şehrin imar plânının yapılması gerekiyordu. Bu nedenle de (yerinde) doküman topluyorduk. Haritacılar, jeolog, mimar hep birlikte çalışıyorduk. Yolculuktan önce biraz ürküyordum, şehircilikte biraz acemiydim. Şükran jeolog, "Arkanızdayım, ben çok gittim, size çok yardım ederim" demişti. İçim rahat, uçarak gidiyordum.

Silopi'ye gidecektik. Cizre'de Hâkimle (sanırım) Başkan, bizi götürmeye gelmişlerdi. "Siz ne yapıyorsunuz, yağmura bir rastlasanız günlerce burada kalacaktınız. Yol yok, çamurlu tarlalardan bile geçemezdiniz." demişlerdi.

Silopi bizi müzikle karşıladı, açık hapishanede mahkûmlar hora tepiyorlardı. Akşam yemeğinde de, mahkûmlardan biri hâkime yanaşarak 'izin' istiyordu. 20 gün sonra dönecekmiş,... o güne kadar hiçbiri kaçmamış...

Hâkimin 1 yaşında bir kızı vardı, gözü kusurluydu, "Devlet izin verecek, büyük bir şehre gidip baktıracağız" demişti.

Yemekte kuru soğan dolması yemiştik. Silopi Belediye Başkanının eşi bize sürmelik hediye etmişti...

Yağmur bizi Midyat-Estel'de yakalamıştı. Arazideydik, soğuktu, yağmur başlayınca aletleri hızla toparlamaya çalışıyorduk, birden bayılmışım, gerisini hatırlayamıyorum... Midyat-Estel arasındaki mesafe sanırım 1-1,5 km idi. Midyat'taki müstahdem, ikisi arasında mekik dokuyordu. Bayıldığım gün Estel'e gidiyormuş, Estel'den Midyat'a giden kalabalığı görünce, "Ne oluyor?" demiş, "'Devletin kadınları'ndan biri ölüyormuş, doktor başındaymış" denilince ok gibi fırlamış, baygın yattığım odaya kapaklanarak girmiş. "O, sabah çok erken kalktı, mangala kömür yakmıştım, ellerini ısıtıyordu, sanırım yanmamış kömürle zehirlendi" demiş. Hayatımı kurtarmıştı. Onu özellikle aramadım, ayrı dillerle konuşamıyorduk, sıkılıyordum, içimde kaldı...

O seyahatte çok yerde çalışmıştık...

Bir köprü, bir mezar, kurşunlanmış bir mühendis, bir şehit... Ne şehidi? "Şehit işte..." Biri de "Şehit gibi... Şehit sayılır..." demişti. Aklım karmakarışıktı! (26 yaşımdaydım).


Bugün 71 yaşımdayken geçmişi düşünüyorum... Çağlar boyunca insanlar boğazlandılar, giyotine gittiler, yakıldılar, asıldılar, bombalandılar...

"ALLAH" onlar için bir haksızlıktan bin hak çıkarır, 'Vicdan'la ve 'İdrâk'le hak olgusu için,'insan hakları' için... İnsanlığın yüksek erdemleriyle 'hidayete erenler' için... Ben şunu düşünüyorum, onlar da, "ALLAH'IN ŞEHİTLERİ" midir?... "İLÂHİ ADALET" dedikleri de bu mudur acaba...


9 Ekim 2010 Cumartesi

İSİMSİZ HİSLER - MAZİDEN

Maziden

... sınıfın 'as'larındandım, 'kim biliyor' dendiği zaman kolum havada, kalbim küt küt atarak beklerdim.

Bir gün, öğretmenimiz bütün 'as'ları 'es' geçip yakınlarımda oturan, hiç tanımadığım bir kız öğrenciye seslendi, (sınıfta sessizlik...), o ayağa kalkarak konuyu anlattı, hem de nasıl anlattı! Kitaptan daha fazla biliyordu, şaşırdım, (yakınımdakiler 'yeni paşanın kızı' diye fısıldadılar) saz benizli, ince mi ince, onu dinliyordum. Utandım, çok utandım. Genelde biz, parmak kaldırdığımız zaman adeta çırpınırdık.

Rekabet nedir? Hırs nedir? Tevazu nedir? Ben bunları Neş'e'den öğrendim. NEŞ'E ERDOK saygın bir ressam oldu.

Bir eleştiri...
"Büyük elleri ve büyük ayakları olan insan figürleri yapan bir ressam.(Mutlaka bir anlamı vardır. ama bana hiç estetik gelmiyor.NEŞ E HOCAMIN affına sığınarak bu görüşümü yazıyorum.Kendileri bu işin piri.Oprofösörlük ünvanı boşuna alınmamıştır.Vardır bir açıklamaları mutlaka.Bir çok resim yarışmalarında jüri üyeliği yaptığını da biliyorum. FUARLAR ETKİNLİKLERİ azımsanıcak gibi değil.Ama ona rağmen NEŞ E hocamın resimlerini izlerken hiç keyif almıyorum.(Sanki çocukluk döneminde şiddete maruz kalmış bir çocuğun obsesyonlrı gibi o koco koca çizilen çirkin eller.Bu tabiki benim yorumum)" (11.09.2007 15:14) / ULUFER
http://nedir.antoloji.com/nese-erdok

Neş'e Erdok'un kısmi söyleşisi...
"Bana benzer şeyler söyleyenler oldu. Bir koleksiyoner, en neşeli olduğunu düşündüğü resmi aldı. ‘Bu kadar iyi kaleminiz, fırçanız var, biraz neşeli resimler yapın da daha çok alalım’ dedi. Başka biri, sanat eserleri, insanlara mutluluk vermeli, umut vermeli diyordu. Ben aslında hiçbir zaman sanatçıların insanlara mutluluk vermek için yazdığını, resim yaptığını, film çektiğini ya da müzik bestelediğini zannetmiyorum. Çok mutlu olan bir kişi, oturup resim yapıp yazı yazmaz. Niye yapsın ki? Yaşar..."
(03/11/2008 Radikal söyleşisi)
http://www.radikal.com.tr/Radikal.aspx?aType=RadikalHaberDetay&ArticleID=906500

Onun sanatı... Yeis içinde kaldığım zamanlarda resimlerine bakıp 'can' buluyorum.
Derler ya, çivi çiviyi sökermiş!..
PERİHAN YALÇIN

(İMGECİ)