19 Kasım 2011 Cumartesi

Kapı gibi Tapun var ne istersen yaparsın (?)

.


Yapamazsınız; o, eskidendi...(!)
İnsanların sahip olmak istedikleri en eski taşınmaz (gayrimenkul) topraktır, arazidir, arsadır. Tapu ise bir taşınmazın üstündeki sahiplik (mülkiyet) hakkını gösteren (en) resmî belgelerden biridir.

Medenî Kanunumuz, tapulu (sahipli) bir arsanın yer altı, yer üstünde yapılan ya da dikilen şeylerine de malik olacağını, hatta tek katlı bir bina yapılmasını da kabul eder.

Hızlı şehirleşme, hızlı ev ihtiyacını bu da yeni bir bina türü olan çok katlı, kâgir apartmanların, onların gereği olarak da yeni bir 'mülkiyet türü'nü getirdi. Bu nedenle de;

. Kat Mülkiyeti Kanunu, Medeni Kanunumuzun yeterli olmadığı görüşüyle, 1965 yılında yürürlüğe kondu.

. Yeni bir bina türünün çok katlı, kâgir apartmanların, inşa edilmesi için gerekli olan proje hizmetlerinin sağlanması çok önem kazandı,

. Yeni bir bina türü, yeni bir mülkiyet türü gereğiyle de yeni bir Tapu Senedi düzenlendi.

Ama olmadı! Halkımızın bir kısmı Kat Mülkiyeti Kanunu'nu ve de tasdikli projeleri benimsemedi; Atatürk'ün izinden giderek(!) ("Bu önemli iştir. Kanun böyle emrediyorsa, yaptığı işin güven duygusuna muhtaç her vatandaş gibi ben de tapu dairesine gidebilirim." Mustafa Kemal ATATÜRK,
11 Mayıs 1938) en güvenli belge olarak -içeriğini anlamasa da- 'TAPU SENEDİ'ni seçti!.

. Açık balkonları kapatarak bina cephesine tel gerdirip çamaşır astılar,

.'Bağımsız Bölüm' içindeki değişiklikleri, mimariyi, statiği, tesisatı -ki bunlar zincirdir- hallaç pamuğu gibi attılar,

.'Ortak Yerler' demeden teras çatılarda yün yıkayıp dövdüler, 'MUTLAK Ortak Yerler'den biri olan 'Sığınak'ı, 'Kalorifer Dairesi' veya eski eşya deposu yaptılar...

Neticede apartmanda geçimsizlik, mahkemelerde de yüzlerce dava var!

Bütün bunların nedeni, Kat Mülkiyeti Kanunu oluşturulurken; ...Medeni Kanunumuzun bazı maddelerini değiştirmek suretiyle, kat mülkiyetinin müşterek maliklerden her birine tahsis olunan 'ortak pay' şeklinde düzenlenmemiş olup, 'Tapu Sicili'ni değiştirerek tamamen 'bağımsız mülkiyet görüşü'nün benimsenmesidir.

Bu nedenledir ki, Tasdikli Projeler, TAPU SENEDİ nin ekleri olmalıdır.

.

5 Kasım 2011 Cumartesi

Kat Mülkiyeti Kanunu (KMK) / ...Hak her yerde ve her zamanda Hak...

Bir insanın Kat Mülkiyeti Kanunu'na göre gayrimenkul sahibi olabilmesi için "Türkiye Cumhuriyeti Kat Mülkiyeti Tapu Senedi"nin üzerine "Tasdikli Proje" yazılması şarttır; çünkü Tasdikli Proje, Kat Mülkiyeti Kanunu'nun görselliğidir.
Sığınak ve Kalorifer Dairelerinin, Yönetmeliklere göre projelendirilerek tasdikli planlarla inşa edilmesi gerekir; çünkü onlar "Ortak Yerler"in "MUTLAK ortak yerler"idir. Değiştirilemez ve yok edilemez.

Kalorifer dairesinin hasarlı tavanı
  
Kalorifer dairesinin hasarlı tavanı

Kalorifer dairesinin hasarlı tavanı

Okulun ilk yazında evime gitmemiştim. Mimar Perran Doğancı beni yetiştirmek üzere Cağaloğlu'ndaki bürosuna kabul etmiş, ailesi de beni bağrına basarak sofralarına konuk etmişti.
Cağaloğlu Kız Yurdu'nda, yaz tatili nedeniyle evine giden öğrencilerin boş odalarında kalıyordum. Mutluydum çok mutluydum, çevredeki eski eserleri geziyordum.

Cağaloğlu'nda harap olmuş cami külliyeleri içinde "evsiz" insanlar vardı. Yaşlı bir kadınla söyleşiyorduk, "Oğlum Almanya'ya çalışmaya gitmişti, para gönderemeyince ev sahibi beni evden çıkardı,bir yerlere de sığınamadım, burada oğlumun eşyalarını bekliyorum" demişti. Yeis içinde kalmıştım, büroda arazi maketi yaparken maket bıçağıyla elimi kesiyordum. Bir kitap yazacaktım, adı da "Binbir Gece Kondu Masalları" olacaktı. İroniye bakar mısınız!

Gecekondu bir kavramdır, soyuttur, bağımsız bir mülkiyet hakkı, bir insan hakkıdır, ancak; başka bir mülkiyet hakkına tecavüz edemeyeceği gibi, yol, su, elektrik, kanalizasyon ve benzeri altyapı gereksinimlerini içeren devlet arazilerinde de konuşlanamaz. Bu nedenledir ki; yaşanan bir mekânın, barınma amacıyla, insan emeği, insan gücüyle sınırlandırılarak kapatılması ve örtülmesidir. Devletin gözetimi dışında (ruhsatsız), kısa sürede ve kullanılmış artık malzemelerle, derme çatma örtülerle çoğu kez geceleri yapılır... GECEKONDULAR!

Hızlı şehirleşme ve bunun bir sonucu olarak artan konut ve iş yeri gereksinimleri, insanları toplu yapılara yöneltmiştir. Toplu yapı alanlarının eşleşmesiyle birlikte toplu insan sınıflandırılması neticesindeki konforlu veya lüks semtlerin çevresinde gecekondular öylesine patladı ki, "gecekondu kralları" türedi ve böyle de kalmayarak; gecekondular vasıflarını kaybedip kaçak yapılara, "gecekondu kralları" da "kaçak inşaat kralları"na dönüştü.

Devletimizin kanun yapıcıları bu duruma kayıtsız kalmayarak, hızlı şehirleşmenin olumsuz ürünlerini önlemek amacıyla, mevcut kanunlarımıza ilâveten 1965 tarihli 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'nu yapmış, akabinde de 2007 tarihli 5711 sayılı kanun değişikliğini yapmıştır.

Ancak yurttaşlarımızın bir kısmı, cehaleti ve nemelâzımcılığı benimseyerek kayıtsız kalmış, menfaatleri gereğince de kendileri "kanun yapımcılığı"na soyunarak kanunsuzluğu seçmiştir.

Kat irtifaklı veya "Kat Mülkiyeti Tapu Senetli" konutların, kaliteli inşaat ve sosyal tesislerin sunduğu teknik olanakları yanında, hukuksal altyapısını teşkil eden çok özel bir düzenleme gereği olan "Yönetim Plânı", Kat Mülkiyeti Kanunu'nun kaymağıdır.

Bu nedenledir ki; gerek uygulanma süresi gerekse de fonksiyonu itibariyle bu kadar önemli bir belge olan "Yönetim Plânı"nın, kırtasiyeden satın alınan standart basılı evrakın maddeleri işlenmemiş ve bağımsız kat maliklerinin tümünün imzalamadığı hâliyle tapuya tescil ettirilmesi işlemi, boş bir kâğıttan ibarettir.

Kat Mülkiyeti Kanunu'nun gereklilikleri yerine getirilmemiş, özellikle toplu yapıların yöneticileri ve oturanları, İmar Kanunu'na tabi olan Yönetmeliklere de uymamış, hatalı Yapı Kullanma İzni ile yetinmişlerdir.

Buyrun size kaçak (ruhsatsız) olarak inşa edilmiş bir kalorifer dairesinin (teshin merkezinin) hasarlı tavanının 'resmî'dir!

 ***

"Adaletsizliği engelleyecek gücünüzün olmadığı zamanlar olabilir, fakat itiraz etmeyi beceremediğiniz bir zaman asla olmamalı."


***

Cehalet;

"Biz cahil dediğimiz zaman, mektepte okumamış olanları kastetmiyoruz. Kastettiğimiz ilim, hakikati bilmektir. Yoksa okumuş olanlardan en büyük cahiller çıktığı gibi, hiç okuma bilmeyenlerden de hakikati gören gerçek âlimler çıkabilir."
Mustafa Kemal Atatürk

21 Temmuz 2011 Perşembe

Konu bu sefer değişik... Tahsin Dirse Yalçın'dan bir yazı...



ATATÜRK’ÜN KIRŞEHİR SÖYLEVİ (24 ARALIK 1919)


Bu yazımda, Atatürk’ün pek bilinmeyen bir söylevine dikkatinizi çekmek istiyorum. Atatürk, 27 Aralık 1919’da Ankara’ya varmadan birkaç gün önce, 24 Aralık’ta, Kırşehir’de konaklamıştır. Orada, Kırşehir Gençler Derneği’ni ziyaret ederek, bir söylev vermiştir.

Söylevin ana teması, “teşkilatlanma”dır (“örgütlenme”). Söylevde, Atatürk, çok vurucu bazı saptamalar yapmakta, ayrıca, bazı dilek ve çağrılarda bulunmaktadır. Aslında, bu söylev, adeta yurdumuzun bugünkü durumunu da sergilemekte ve acilen neler yapmamız gerektiğini bildirmektedir.

Söylevde vurgulanması gerektiğini düşündüğüm noktaları, günümüze de uyarlayarak, şöyle özetleyebilirim:

1) Halkımız yeterince örgütlü bir toplum değildir. Siyasal partiler, sendikalar, dernekler, vb. kuruluşlar yetersizdir. Çünkü, halkımız, geleneksel olarak, örgütlenme işini devlete ve hükümete bırakmaya alışmıştır. Bu kötü alışkanlıktan kurtulmalıyız.

2) Halkımız, yöneticilerimizi yeterince denetlememektedir. Yöneticiler de hata yaparlar. Sonuçta, bu hataların acısını bütün halk çeker.

3) Yabancılar, ulusumuzu ve vatan toprağımızı bölmeye, parçalamaya kastetmiş bulunmaktadırlar. Çünkü, yabancıların düşüncesine göre, ulusumuz, duygusuz, duyarsız, tepkisiz, şuursuz, toplumcu düşünmeyi beceremeyen, bencil ve menfaatçi, kıt görüşlü, dar ufuklu bireylerden oluşan, ve bu yüzden de sömürülmesi, hatta sıkıştırılıp sonuçta da yok edilmesi gereken bir hilkat garibeleri kitlesidir.

4) Öte yandan, halkımız arasında ufak tefek de olsa bazı kıpırdanmalar başlamıştır; bölgesel, yerel de olsa, yavaş yavaş yükselen tepkilerle karşılaşılmaktadır. Şimdilik bir dağınıklık, bölük-pörçüklük söz konusu olsa da, derlenip toparlanma zorunluluğu halk arasında ciddi şekilde hissedilmeye başlanmıştır. Yabancılar, böyle bir toparlanmayı becerebileceğimizi tahmin etmezler.

5) Toprağımız (vatanımız) olmadan yaşamımızı sürdüremeyiz. Bağımsız olabilmemiz için de, başlıca şart, sınırları belli, korunan bir toprak parçasına sahip olmaktır.

6) Halk arasında, gerçekten de bencilce yaşayan, ulusun ve vatanın birlik ve bütünlüğünü hiç umursamayan kişiler vardır. Böyle kişilere karşı, halkın tek vücut haline getirilmesi şarttır.

7) Halkın tek vücut haline getirilmesinde başlıca görev aydınlarımıza düşmektedir. Çünkü, öncüler onlardır. Zamanla, geniş halk kitleleri de onları izleyeceklerdir.

8) Aydınlarımız, halkımıza ısrarla “vatan ve ulus” bilinci aşılamalıdırlar. Ancak, bu kadarını yapmaları yetmez. Aydınlarımız, daha başka görevler de üstlenmek zorundadırlar.

Yukarıdaki özet noktalardan sonra, şimdi sizleri Atatürk’ün söyleviyle baş başa bırakıyorum.

***
Milletimiz, TEŞKİLAT fikrini henüz zihnine sokmamıştır. Genellikle, bunu hükümete bırakır. Bu, milletimizin eskiden beri alışkanlık haline getirdiği bir ahlaktır. Büyüklere saygı, aslında iyi bir ahlaktır. Fakat, zaman, olaylar ve tecrübeler gösterdi ki, bizzat milletimizin de mütehassis ve mütefekkir olması [hislenmesi/etkilenmesi ve düşünmesi] şarttır. Her ne şekilde ve vasıfta olursa olsun, başkalarına bırakmamak gerekir; yoksa, işte bugünkü sonuç meydana gelir.

Geçmişimizden bugüne kadar yaşadığımız sürece bakacak olursak, milletimiz, hakimiyet konumundan maalesef aşağıya doğru inişe geçmiştir. Fakat, düşününüz! Milletimizin her bireyi mütefekkir ve mütehassis bir tarzda yetiştirilmiş olsaydı, elbette ki bu duruma düşmeyecekti. Memleketi ve milleti yönetenler, şahsen hata etmiş olurlar, fakat bütün bu hataların kötü sonuçlarından millet zarar görmüş olur.

Mondros Mütarekesi’nden sonra, milletimiz, teessüfle söylüyorum ki, kaderine razı bir durumda bulunuyor; bizleri yok etmeye azmetmiş düşmanlar, acı darbeler indiriyor, milletimiz, onların gözünde, parçalanmayı hak etmiş görülüyordu. Şükürler olsun ki, bazı durumlar, değerli milletimizi uyandırdı ve alarma geçirdi. Yer yer, milletimizin bireyleri, birbirlerini aramaya, bulmaya başladı. Bunun sonucu olarak, TEŞKİLAT meydana geldi. Devletimizin bağımsızlığını mahvetmeye çalışan yabancılar, milletimizden böyle bir ruhun ortaya çıkabileceğini hiç tahmin etmiyorlardı. Burada yaşayan insanları hissiz [tepkisiz] mahluklardan ibaret zannediyorlardı. “Böyle bir milletin yaşamaya devam etme hakkı olamaz” diye kendi kendilerine karar alırlarken, bir milletin var olduğunu dikkate almadılar; milletimizin olaylar ve darbeler sonucu bölge bölge toparlanmasını önemsememişlerdir. Bu önemsenmeyen parçaların savunmak istedikleri ve verdikleri karar ve de bütün milletin kabul ettiği esas nokta şudur:

“KUVAYI MİLLİYE ÂMİL (harekete geçen, geçiren, çalışan, öncü), MİLLİ İRADE HÂKİM” olmalıdır.

Ve teşkilatımızın RUHU işte budur!

Bu amaçla teşkilatımız yaygınlaşmaya başladığında, yabancılar dikkatlerini Türkiye’ye çevirmeye başladılar. Gerçek mahiyetine inanamadılar; çeşitli memurlar, heyetler gönderdiler; bizde bir hayat hissi [yaşam kıpırtısı] keşfettiler ve onu, yakından temas ile, incelemeye başladılar. Ve sonuçta gördüler ki, miskin bir millet değildir, altı yüz yıl, ve hatta, daha da önceden beri, hakimiyetini ispat etmiş, efendilik yapmış bir millettir; onların zannettiği gibi esir bir millet değildir. Artık, yabancılar iyice anlamalıdırlar ki, Türkiye ve Türkiye’de yaşayan millet, başlı başına bütün dünya milletleri içinde etkili bir konuma sahiptir; bu ortadan kaldırılamaz. Elhamdülillah, devletimiz ve milletimizin bağımsızlığı artık tartışma konusu bile edilememektedir. Artık, bağımsızlığımıza her yönüyle saygı duyulmaktadır. Ama, bu kadarı da bizim için yeterli değildir; bu kadarı, amaç ve hedefimizi kesin olarak gerçekleştiremez; maddi olarak [sağlam bir şekilde] kabul edildiğini de görmeliyiz. Tamamen tatmin olmak, gelecekteki rahatımızı ve uygarlaşmamızı kesin olarak gerçekleştirebilmemiz için, kendimize ait bir VATAN sahibi olarak görüşmeliyiz.

Bağımsız yaşayabilmemiz için verimli bir vatan toprağına muhtacız. Çizdiğimiz bir sınır vardır; bu sınırı yabancıların elinde bırakmayacağız; almış olduğumuz önlemler çok güçlüdür.

Bu teşkilat henüz bir şekilden ibarettir, ama, ne şimdi ne de gelecekte bunu basit bir geometrik şekil gibi düşünmemeliyiz. Buna RUH verebilmek için milletimizin her bireyinin anlayışını geliştirmek, halkımızın tümünün ortak kaderine gelecek saldırı ve tecavüzlerden her bireyin tek tek kendisini koruyabilmesi için, teşkilata hep birlikte katılmak şarttır.

Maalesef, vatanın bütünlüğüne ilişkin düşüncelerimiz kısa [BENCİLCE] oluyor; diğer bir vatandaşımıza gelecek zararı umursamıyoruz. Bütün millet tek bir vücut haline getirilmelidir. Her millette olduğu gibi, bizde de bir işe öncüler başlar, sonra, en son bireye ve yukarıya doğru yaygınlaştırılır. Umut edildiği üzere, en kısa zamanda gerçek istikamete doğru harekete geçirebilmek için esas görev AYDINLARIMIZA düşmektedir. Aydınlarımızın görevleri çok büyüktür. Hiç bir millet yoktur ki, ahlaki esaslara dayanmaksızın ilerleyebilsin. AYDINLARIMIZ VATAN VE MİLLET FİKİRLERİNİ VERMEKLE BERABER, RAKİP MİLLETLERE KARŞI VARLIĞIMIZI KORUYABİLMEMİZ İÇİN GEREKEN DİĞER ÇABALARI DA GÖSTERİRLERSE GÖREVLERİNİ DAHA LAYIKIYLA YERİNE GETİRMİŞ OLURLAR.


***

ÖNEMLİ HATIRLATMALAR:

1) Yukarıdaki söylev, 24 Aralık 1919’da verilmiştir. Yani, henüz Atatürk Ankara’ya yerleşmemiş, Türkiye Büyük Millet Meclisi kurulmamıştır. Ortada düzenli bir ordumuz yoktur. Kurtuluş Savaşı’mızın esas çarpışmaları (muharebeleri) henüz başlamış değildir. Atatürk’ün sözünü ettiği Kuvayı Milliye aslında o gün için yalnızca bir “ideal”dir, bir umuttur.

Vatanın ve milletin geleceği büyük bir belirsizlik içindedir. Topraklarımızın çoğu (başkent İstanbul dahil) silahlı işgal altındadır. Halkın çoğu umutsuzluk ve karamsarlık içindedir. Ama, halkın azınlıktaki bir kesimiyse, özellikle İstanbul ve İzmir’deki bazı umursamaz, duygusuz, bencil kimseler, yabancılarla işbirliği içinde, günlerini vurgunculukla, savaş karaborsacılığından elde ettikleri zenginlikle keyif, eğlence ve sefahat içinde geçirmektedir.

Atatürk’ün bu söylevi verdiği güne kadar başarabildiği işler, özetle, Sivas ve Erzurum Kongrelerini toplayabilmiş ve “Heyeti Temsiliye”yi oluşturmuş, yurdun her tarafında bölük-pörçük, dağınık olan Müdafaa-i Hukuk Cemiyetleri’ni iyi-kötü tek bir çatı altında, “Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti” adıyla toparlayabilmiş olmaktan ibarettir.

Dolayısıyla, Atatürk’ün yukarıdaki söylevinde belirttikleri, o tarihte, pek çok kişi tarafından, komik, boş hayaller, hatta çılgınlık sayılmaktadır.

Daha da ileri gidenlere göreyse, Atatürk’ün bütün bu çabaları, isyancılıktır, haydutluktur, çeteciliktir, vatana ihanettir; Padişah’a (Halife’ye) karşı başkaldırıdır, dinsizliktir, kâfirliktir, vs... vs...

İşte Atatürk’ün bu söylevini tam olarak kavrayabilmek için, söylevi, yukarıda belirttiğim veriler ışığında okumalıyız.

2) Söylev metnini, iki (2) ayrı kaynaktan karşılaştırarak yazdım. Kaynak metinler arasında içerik açısından farklılıklar vardı. Farklılıkları, uygun gördüğüm şekilde düzelterek yazdım. Ayrıca, rahat ve akıcı bir şekilde okunabilmesi için, söylevi günümüz Türkçe’sine de uyarladım. Bazı vurucu sözcükleri eski dilde de olsa değiştirmedim; çevirisini hemen yanında, köşeli parantez içinde belirttim. Koyu renkli (kalın) harfler ve büyük harfler vurgulama amacıyla bana aittir.

KAYNAKLAR:

1) Atatürk’ün Bütün Eserleri, Cilt:5, Kaynak Yayınları, 4. basım, Ocak 2007, s.381-382. Söylev, 24 Aralık 1919’da verilmiş olsa da, ilk kez ancak yıllar sonra, 30 Ağustos 1936 tarihinde, “Kırşehir” gazetesinde yayınlanmıştır. Oradan aktaran: Faik Reşit Unat, Atatürk’ün Ankara’ya Gelişi, Tarih Vesikaları, c.1, Aralık 1942, sayı 10, s.247-249.

2) http://www.karincalikoyu40.com/arsivayinkonulari/id1.htm (son görülme: 18.7.2011)

Tahsin Dirse Yalçın
18 Temmuz 2011

16 Ekim 2010 Cumartesi

ALLAH'IN ŞEHİTLERİ - Kanıksanmış vaatler gibi heyecansız yazamam satırlara…….

I

CURCUNA


OTORİTE



...Erzincan'dan Bolu'ya... Bolu Belediye Binasının balkonundan halka sesleniyorum... (Ne iş?)

27 Mayıs 1960'da İstanbul'da okurken, "Memleketinize gidebilirsiniz" demişlerdi. Bolu'ya döndüm, belediyenin 'özel defteri'nde Atatürk'ün bir yazısı (methiyeler altında) "Atatürk bizden biridir" diye yazıyordu. O gece Atatürk ile ilgili bir söylev yazmıştım, görev bana verilmişti. Askerî Vali ile birlikte Bolu'nun yakın kazalarını da dolaşıyorduk, halkımızın çoğu sokaklarda, bize çiçek atarak arabamızı donatıyordu. Biri, "Camların hepsini açın, çocuk çiçek kokusundan hastalandı" demişti. Okula döndüm ve de bu sevinç uzun sürmedi, bu inkılâp mı? ihtilal mi? tartışmaları başladı, (20 yaşımdaydım), aklım karıştı...
1966'da Cizre'deyim. Ankara İller Bankası'nda Şehircilikte çalışıyordum. Güneydoğu Anadolu'da uzun bir seyahate hazırlanıyorduk. Bir belediye, İller Bankası'ndan 'altyapı kredisi' istediğinde, o şehrin imar plânının yapılması gerekiyordu. Bu nedenle de (yerinde) doküman topluyorduk. Haritacılar, jeolog, mimar hep birlikte çalışıyorduk. Yolculuktan önce biraz ürküyordum, şehircilikte biraz acemiydim. Şükran jeolog, "Arkanızdayım, ben çok gittim, size çok yardım ederim" demişti. İçim rahat, uçarak gidiyordum.

Silopi'ye gidecektik. Cizre'de Hâkimle (sanırım) Başkan, bizi götürmeye gelmişlerdi. "Siz ne yapıyorsunuz, yağmura bir rastlasanız günlerce burada kalacaktınız. Yol yok, çamurlu tarlalardan bile geçemezdiniz." demişlerdi.

Silopi bizi müzikle karşıladı, açık hapishanede mahkûmlar hora tepiyorlardı. Akşam yemeğinde de, mahkûmlardan biri hâkime yanaşarak 'izin' istiyordu. 20 gün sonra dönecekmiş,... o güne kadar hiçbiri kaçmamış...

Hâkimin 1 yaşında bir kızı vardı, gözü kusurluydu, "Devlet izin verecek, büyük bir şehre gidip baktıracağız" demişti.

Yemekte kuru soğan dolması yemiştik. Silopi Belediye Başkanının eşi bize sürmelik hediye etmişti...

Yağmur bizi Midyat-Estel'de yakalamıştı. Arazideydik, soğuktu, yağmur başlayınca aletleri hızla toparlamaya çalışıyorduk, birden bayılmışım, gerisini hatırlayamıyorum... Midyat-Estel arasındaki mesafe sanırım 1-1,5 km idi. Midyat'taki müstahdem, ikisi arasında mekik dokuyordu. Bayıldığım gün Estel'e gidiyormuş, Estel'den Midyat'a giden kalabalığı görünce, "Ne oluyor?" demiş, "'Devletin kadınları'ndan biri ölüyormuş, doktor başındaymış" denilince ok gibi fırlamış, baygın yattığım odaya kapaklanarak girmiş. "O, sabah çok erken kalktı, mangala kömür yakmıştım, ellerini ısıtıyordu, sanırım yanmamış kömürle zehirlendi" demiş. Hayatımı kurtarmıştı. Onu özellikle aramadım, ayrı dillerle konuşamıyorduk, sıkılıyordum, içimde kaldı...

O seyahatte çok yerde çalışmıştık...

Bir köprü, bir mezar, kurşunlanmış bir mühendis, bir şehit... Ne şehidi? "Şehit işte..." Biri de "Şehit gibi... Şehit sayılır..." demişti. Aklım karmakarışıktı! (26 yaşımdaydım).


Bugün 71 yaşımdayken geçmişi düşünüyorum... Çağlar boyunca insanlar boğazlandılar, giyotine gittiler, yakıldılar, asıldılar, bombalandılar...

"ALLAH" onlar için bir haksızlıktan bin hak çıkarır, 'Vicdan'la ve 'İdrâk'le hak olgusu için,'insan hakları' için... İnsanlığın yüksek erdemleriyle 'hidayete erenler' için... Ben şunu düşünüyorum, onlar da, "ALLAH'IN ŞEHİTLERİ" midir?... "İLÂHİ ADALET" dedikleri de bu mudur acaba...


9 Ekim 2010 Cumartesi

İSİMSİZ HİSLER - MAZİDEN

Maziden

... sınıfın 'as'larındandım, 'kim biliyor' dendiği zaman kolum havada, kalbim küt küt atarak beklerdim.

Bir gün, öğretmenimiz bütün 'as'ları 'es' geçip yakınlarımda oturan, hiç tanımadığım bir kız öğrenciye seslendi, (sınıfta sessizlik...), o ayağa kalkarak konuyu anlattı, hem de nasıl anlattı! Kitaptan daha fazla biliyordu, şaşırdım, (yakınımdakiler 'yeni paşanın kızı' diye fısıldadılar) saz benizli, ince mi ince, onu dinliyordum. Utandım, çok utandım. Genelde biz, parmak kaldırdığımız zaman adeta çırpınırdık.

Rekabet nedir? Hırs nedir? Tevazu nedir? Ben bunları Neş'e'den öğrendim. NEŞ'E ERDOK saygın bir ressam oldu.

Bir eleştiri...
"Büyük elleri ve büyük ayakları olan insan figürleri yapan bir ressam.(Mutlaka bir anlamı vardır. ama bana hiç estetik gelmiyor.NEŞ E HOCAMIN affına sığınarak bu görüşümü yazıyorum.Kendileri bu işin piri.Oprofösörlük ünvanı boşuna alınmamıştır.Vardır bir açıklamaları mutlaka.Bir çok resim yarışmalarında jüri üyeliği yaptığını da biliyorum. FUARLAR ETKİNLİKLERİ azımsanıcak gibi değil.Ama ona rağmen NEŞ E hocamın resimlerini izlerken hiç keyif almıyorum.(Sanki çocukluk döneminde şiddete maruz kalmış bir çocuğun obsesyonlrı gibi o koco koca çizilen çirkin eller.Bu tabiki benim yorumum)" (11.09.2007 15:14) / ULUFER
http://nedir.antoloji.com/nese-erdok

Neş'e Erdok'un kısmi söyleşisi...
"Bana benzer şeyler söyleyenler oldu. Bir koleksiyoner, en neşeli olduğunu düşündüğü resmi aldı. ‘Bu kadar iyi kaleminiz, fırçanız var, biraz neşeli resimler yapın da daha çok alalım’ dedi. Başka biri, sanat eserleri, insanlara mutluluk vermeli, umut vermeli diyordu. Ben aslında hiçbir zaman sanatçıların insanlara mutluluk vermek için yazdığını, resim yaptığını, film çektiğini ya da müzik bestelediğini zannetmiyorum. Çok mutlu olan bir kişi, oturup resim yapıp yazı yazmaz. Niye yapsın ki? Yaşar..."
(03/11/2008 Radikal söyleşisi)
http://www.radikal.com.tr/Radikal.aspx?aType=RadikalHaberDetay&ArticleID=906500

Onun sanatı... Yeis içinde kaldığım zamanlarda resimlerine bakıp 'can' buluyorum.
Derler ya, çivi çiviyi sökermiş!..
PERİHAN YALÇIN

(İMGECİ)

25 Eylül 2010 Cumartesi

İSİMSİZ HİSLER - ÇIĞLIK 2


Çığlık
İnsan Hakları

Hak

… Hak kavramıyla 6 yaşımda tanıştım. Çocukluğum ağaçların tepelerinde geçti, ama onlarca çeşit arasından sadece ceviz ağacına tırmanamıyordum. Ve bir de bir fantezim vardı; dediler ki “Etrafında dolaş, ara sıra da bekle, gövdesi senin resmini çeker…”, büyülenmiştim. Meyvesi de çok ilginçti, ‘beyin’e benziyordu ancak ben en çok, silkelenmesini severdim. Bitişik komşu bahçelerinin sınırlarına beyaz örtüler sererlerdi, silkelenen cevizler bizim bahçeye olduğu kadar komşu bahçelere de sıçrardı. Hepsi toplandığında da annem onları öbek öbek sıralar, sonra da dağıtırdı. 6 yaşımdaydım, anneme, bizim cevizlerimizi niye dağıtıyorsun demiştim, annem de bana, “Komşu hakkı, komşu hakkı”, demişti, komşu hakkı...


Onur (kibir değil) - İzzetinefis

... Gene 6 yaşımdayım, sonbaharda okulun açılmasını bekliyordum ama kafam karışıktı, en çok da bahçemizdeki tavuklarla yumurtaları düşünüyordum, ama bir yandan da 'uydurukçu'ydum. Tek satırlık bir senaryom vardı, hırkamı kollarıma değil, bacaklarıma giyerek (pantolonmuş gibi) ve evdeki kamçıyı da alarak ortalıkta tur atıyordum, 'atımı getirin, köye gideceğim' (!)?..
Niye anlatıyorum, 'aptalca'ydım...
... Okulun ilk gününde, bahçede yürüyüp merdivenleri geçince "saygı yaptım!", ayakkabılarımı okulun önünde çıkardım, sınıfa girdim, dersteydim, bisküvi yiyordum ki öğretmenim birden bana bağırıp koşarak ve beni sıradan çıkararak, ağzımdaki bisküviyi avuçlarıma boşalttırdı. Sonra da beni her öğrencinin önünde bekletip suratıma tükürmelerini istedi (Karadeniz Ereğlisi/Zonguldak). Titreyerek dolaşıyordum, çocuklardan bazıları öğretmenime bakarak, iki kere tükürüyordu ama bir çocuk bana bakarak ağlıyordu, gözyaşları seli içinde... Gerisini hatırlayamıyorum. Olayı benden 3 yaş büyük olan ablam duymuş ve evde anlatmış... Gece misafirler geldi, 'evlatlık ablamız', bana "öğretmeninle başöğretmen geldi" demişti...
... Ben hâlâ 6 yaşındaki bir çocuğum ve de kendimi hâlâ kirlenmiş hissediyorum...


Eski İnsanlar

... Büyümüştüm, üniversitede, özel sektörde, büyük bir firmada çalışarak okuyordum. Yeni (gibi) girmiştim, öğlen yemeğini yemekhanede yiyordum, tepsi kuyruğunda masa arıyordum, kapı önüne rastladı, oturdum. Kimseyi tanımıyordum, biraz sıkılıyordum, önüme ve yemeğime bakıyordum. Birden bir şey ayaklarıma dolandı ve çığlığı bastım, bir kedi... Herkes bana bakıyordu ama yürüyüp kaçamıyordum. O gece sabahı zor ettim, düşünüyordum, kovarlar mı? diye çok korkuyordum; 'BİR TEREDDÜDÜN' (!) tedirginliğini yaşıyordum. Kovulmadım.
Yemeği, patronumuz da yemekhanede yermiş, "Kim bu kız?" diye sormuş, "Vardiyalı çalışan bir öğrenci" demişler. "Bundan böyle onun yemeğini odasına götürün" demiş ve de böyle oldu... (İstanbul/Sütlüce)

Anılarınızı yazın, belki de birileri okur ve belki de içlenir ve belki de barışmayı başarabilir, belki de...

8 Temmuz 2010 Perşembe

DUANIN SIRRI

I

--------------------risk---------------------------
I
Ben, "İnsanlar anlaşıldı. Cihânın da sırrı yok," diye yazacaktım, yazamadım; "Duanın Sırrı" aklımı çeldi. Dünya çapındaki bir matematikçi olan Prof. Martin Gardner'ın (21 Ekim 1914 - 22 Mayıs 2010) geçtiğimiz aylarda öldüğünü öğrendim.

Belirsizlik teorisi, nükleer fiziğin temel yasalarından biriymiş ve anlaşıldığına göre Atom çekirdeğinde beliren fiziksel olayların zamanlaması bilinemezmiş. Bu teoriye göre, maddenin temel ünitesindeki, özündeki olayların ardı sıra dengelenmesi, kavranamayan bir irade kudretiyle sağlanırmış. Bu nedenle de Martin Gardner, 'kalpten dualarınız'ın, ilâhî kudret indinde kabul görmesi halinde, kadere yansıyacağını vurgulamış.

İnsanlar asırlardır çevremizdeki doğal olayları veya canlı mahlukattan yansıyan bazı etkileri güç kabul ederek, bunları kaderlerini etkileyen kuvvetler olarak görmüşlerdir. Peygamberlerin uzun uğraşlarından sonra ALLAH'tan başka hiçbir gücün devamlılığının olmadığına inanılmış ve ALLAH'tan başka bir güce bağlanan ümitlerin de boş olduğu anlaşılmıştır.

Aşağıda yazdığım görüşler ise, Alev Alatlı'nın ürünlerinden ("Hayır! Diyebilmeli İnsan") alınmış, içime işleyen satırlardır:
"20. yüzyılın... egemen ideolojileri... / Birkaç yıl içinde Rusya'yı ve insanlığı ezecek olan kolektivist despotluğun kısırlığını ve zulmünü... / 20. yüzyılın 'büyük savaşlar, iç çekişmeler ve ihtilâller yüzyılı' olacağını... / ...Örneğin, 'egoist bireycilik' yasalarımıza ve davranışlarımıza gün geçtikçe daha belirgin bir şekilde yerleşmektedir... / ...güçsüzlerin güçlülerin insafına terk edilmesiyle sonuçlanmaktadır. Gerici damgası yemek korkusu, Tanrı'nın planının bütünlüğünü, kutsal doğruların yaşamın her alanında tebliğ edilmesi gereğini unutturmakta,... / ...Benmerkezci ve basiretsiz bir cinsel devrimin peşinde sürüklenen 20. yüzyıl, tarihte misli görülmemiş bir biçimde aleni kabalık ve utanmazlıkla sonuçlanan müsaadekârlığa ulaşmıştır. Dahası, 20.yüzyıl, tarihteki en baskıcı, en kanlı, insan hayatına karşı en saygısız, en merhametsiz yüzyıldır... /
... Dinî duygulara gelince, 20. yüzyıl Doğu'da devlet ateizminin insanlığın büyük bir bölümüne dayatıldığı, dünyevîleşmiş Batı'da hızla yayılan haz düşkünü ve serbestiyetçi ateizmin 'Tanrı'nın
ölümü' şeklindeki ucube fikre kapıldığı bir yüzyıldır..."

Yeni bir asra girdik, ancak, 20. yüzyıl depremlerinin artçı şokları (!) nedeniyle tedirginim, sanırım eskisi gibi olacak. Doğanın da insanlığın da tahribi önlenemeyecek, ilimsel, bilimsel, beyinsel... bu arada hiç anılmayan 'yürek'sellik yok!
Kalp de beyin gibi insan unsurlarının en önemlilerinden biri değil midir?..

20 Haziran 2010 Pazar

Kanıksanmış vaatler gibi heyecansız yazamam satırlara…….

I



------------kum saati-zaman-----------

Âyet-el Kürsî
(Allah'ın açılımı)

Yok olmakla var olmanın BİR liğidir Allah,
Ezelden ve ebedden daim olandır Allah,
Denkliğin kudretiyle kâim olandır Allah,
Yalvarıp da yakarmanın hidayetidir Allah,
İnanın dua ile saklanmasıdır Allah,
Gözetmekle korumanın hukukudur Allah,
Zamanın ve mekânın gizlenişidir Allah,
Kürsî'nin katlarında kader tutandır Allah,
Evrenin âhengine hâkim olandır Allah.

Yorum: İmgeci - Perihan Yalçın


Zamanın ve mekânın gizlenişidir Allah,
Kürsî'nin katlarında kader tutandır Allah.


Dünya ile ufka bir bakın...
İnsanlığın ortak toplam şuuruna bir bakın...

Kâim: Birinin yerini tutan, birinin yerine geçen
(Allah'ın yerini tutan gene Allah'tır).
Hidayet: Hak yoluna, doğru yola kılavuzlama.
Kürsî: Levh-i mahfûz'un bulunduğu yer.
Levh-i mahfûz: Allah tarafından takdir edilen şeylerin yazılı bulunduğu manevi levha.
İnan: İnanmak eylemi.
Hâkim: Her şeye hükmeden, Tanrı.


14 Mart 2010 Pazar

"DEMEK İSTEMEK" ile "NE DEMEK İSTEMEK"




İDRAK

(Akıl erdirmek, kavrayabilmek)

Cehalet;

"Biz cahil dediğimiz zaman, mektepte okumamış olanları kastetmiyoruz. Kastettiğimiz ilim, hakikati bilmektir. Yoksa okumuş olanlardan en büyük cahiller çıktığı gibi, hiç okuma bilmeyenlerden de hakikati gören gerçek âlimler çıkabilir."
Mustafa Kemal Atatürk


“Yeni Türkiye, din ve ırk kavramları üstüne değil, yurt ve dil kavramları üstüne kurulmuştur.” S. Eyüboğlu


YÖNTEMLER / ALIŞTIRMA (EGZERSİZ 2)

‘Demek İstemek’ ile ‘Ne Demek İstemek’, “Olmak ya da olmamak...” tan daha zor bence!
‘Matematik Güzellik’in (Beauty-of- Mathematics) demek istediğini değil ‘ne demek istediğini’ 48 günde idrak edebilmiştim!
Doğru dürüst bir İngilizcem olmadığı için (Türkçem var mı ki!)
dertlenmiştim. Hele şu ATTITUDE beni mahvetmişti...
Okumak, dinlemek, gözlemlemek (hele gözlemlemek), düşünmek, mantık/muhakeme etmek (hissedebilmek!) ve de değerlendirerek idrak edebilmek; bu, (benim için) en büyük tatmin olabilir mi?

1 Ocak 2010 Cuma tarihli yazımda gözümü karartarak 200’ü aşkın cümle yazmıştım: ‘de’ler ‘da’lar, ‘mi’ler ‘mü’ler’, ‘mı’lar, ‘mu’lar, ‘ki’leri yazmaktan elimi alamıyordum. Bu yazımın sonunda da 350’ye yakın cümle var!
Onlarca kitap okusanız, bu kadar çok ‘de’ye, ‘ki’ye rastlayamazsınız, ki onlar, cümlelerin anlamlarını (kesinkes) saptayabilmek için, adeta, tılsımlı bir iki harften ibarettir ve de mantık/muhakeme silsilesi içindedir. Bunların yerlerini doğru olarak saptayamazsanız fena!.. Çünkü, mantık/muhakeme İdrak’in en önemli unsurudur.

Şimdi de, (cümlelerden önce) değişik bir değerlendirme, bir fantezi açtım! Bir çeviri/Bir yorum.

Beauty-of-Mathematics,
Matematik güzelliğinin ilginç bir uyarlanması;
Aşağıda aritmetiğin göz alıcı ve simetrik işlemleriyle, geometrinin estetiğini içeren işlemlerden örnekler var.




Resimleri üzerlerine tıklayarak büyütebilirsiniz.



Şimdi de buna, tam manasıyla matematiksel bir bakış açısıyla bakar mısınız?.
- %100’e eşit olmak nedir?
- %100’ün anlamlandırılması nedir?
- %100’e nasıl ulaşılabilir?
- Hayatta %100’e eşit olmak nedir?

Basit bir matematiksel formül, bunlara (belki de) yardımcı olabilir. İngiliz alfabesinde sıralanmış harflerin değerleri, simgelenmiş rakamlarla belirlenmiştir.

A..............................................................................................Z
1..............................................................................................26

O zaman,
H - A - R - D - W - O - R - K -------------------------------- (ÇOK ÇALIŞMA)
8 - 1 - 18 - 4 - 23 - 15 -18 - 11
8 + 1 + 18 + 4 + 23 + 15 + 18 + 11 = %98

ve
K - N - O - W - L - E - D - G - E ---------------------------- (BİLGİ)
11 - 14 - 15 - 23 - 12 - 5 - 4 - 7 - 5
11 + 14 + 15 + 23 + 12 + 5 + 4 + 7 + 5 = %96

ama
A - T - T - I - T - U - D - E --------------------------------- (.........)
1 - 20 - 20 - 9 - 20 - 21 - 4 - 5
1 + 20 + 20 + 9 + 20 + 21 + 4 + 5 = %100
dür.

Yukarıdaki verilerin kesinliği, matematiksel doğruların nedeniyle sonuçlandırılabilir ki;
ÇOK ÇALIŞMA VE BİLGİ sizi ancak hedefe yaklaştırır ama
(ATTITUDE) ÇALIM SATMAK sizi tam hedefe, %100’e götürür.
“Attitude”: ÇALIM SATMAK’tır (!)
Örneğin: “Kahramanlık taslayan” bir futbolcu, çalım satarak oynayıp golü bile kaçırabilir!

“Attitude” tehlikeli bir slogandır, “kibir” kokar, bu asırda bütün insanlığı tehdit edebilir diye düşünüyorum.
İMGECİ


Bekledim çay bahçesinde gelmedin.
Biraz daha kalsan da bir çay içsek.
Hemen basıp gitsen de yetişemezsin.
Ağlarım da kimseye belli etmem.
Söylenmese de olurdu.
Alâkadar ol ya da olma git.
Ne baharın tadı var ne de yazın.
Uzak ya da yakın oluruz bazen.
Ayrılıklar büyür kollarımda.
Dar vakitlerde iş olmaz.
Bu odada birileri var.
Bu odada da birileri var.
Kederle dolsa da yıkılmam.
Sevince boğsa da değişmem.
Ne de güzel olmuş yan yana.
Ben ağacım bilgim de ona göre.
Rüzgârlı havalarda konuşabilirim.
Bütün yük benim üstümde.
Hemen de konuşuyor.
Ağaçlardan kavağı severdi, yıldızları da severdi.
Binsem bir vapura da açılsam.
Hem de zurna dinlerim, çalan olursa.
Arşınlamak da işime gelir yağmur altında caddeleri.
Acap o da beni düşünür mü?
Sahilde bekliyorum hep aynı gemiyi.
Sahil de kalabalıktı.
Bir kuşum, belki de hiçten kanatlı...
Gerçek diye ne varsa dilimizde
Gördüm ki bu kubbede baki kalan
Bir meşaledir tüter elimizde.
Sabahçı bir horozla bir oldu da
Gazhaneden önce, uzun uzun öttü İstanbul’da
Hepsi de alın teri, hepsi de el emeği.
Bir tren kalktı Haydarpaşa’dan;
Ne el ne de mendil sallayan.
Anası kahrına dayanamadı,
buğday da kavruluverdi mi sana!
Ama bak, neler de bilirdi Ali.
Biri de vatan haini diye bağırdı.
Kim mutlu olmuş ki ben olayım.
Belli ki başını eğdi yavaş yavaş.
Öyle dalmışım ki sormayın.
Diyorum ki işin acele, eve dön.
Bir dost ki benden habersiz yaşar...
Onlar ki daima gurbetteler.
Ve sen ki sahibisin hülyamın daima,
Hatıralar ki kuşlardır hafızanda.
Duyulmadık şiirler ağır ve güzel, ki misli bulunmasın Acem’de bile.
Gördüm ki varlık hayal, yokluk yalan
Gerçek diye ne varsa dilimizde.
Baktım ki kaderlere hükmeden Sultan...
Diyor ki bir şebnem değmesin toprağa...
Oktay der ki mor kalemim bir tane...
Öfkenin kıymetini bil, bil ki bu kadar işte.
Sen balık değilsin ki Ahmet.
Dökülür mü dersin, bekle ki döküle.
Dökül bre bulutum dökül, dökül ki tane boy versin yeşil, yeşil.
Recep bakar ki olacak gibi değil, martini kapınca, hesabı budur deyip tetiği çeker.
Derler ki Aksaray Ovası’na kırk gün kırk gece yağmur yağmış.
Dedim ki tarlalar geçen yıl gibi
Yaşamak mademki bunca güzel,
Dövüşülür uğrunda ölünür.
Anladım ki hürriyet aşkı barış aşkı yaşama sevincinden ayrı değil.
Anladım ki nafile.
Karga bakar ki ta kendisi,
Şu kırk yıllık peynir hikâyesindeki ağızların
Başka türlüsü.
Bekle ki soğanlar, salatalar yağsın,
Nisan yağmuru yeşersin.
Bilemez ki, hiç haber yok.
Öylesine çoktunuz ki bunaldım yalnızlıktan.
Öylesine çoktunuz ki ağladım deliye döndüm.
Geyik değil ki yazsın kalem
Yırtsın maviliği
Yelkende çarpan yürekten
Başlar parmakların ucundaki damar
Dolandı mı öz suyu
Kabardı mı yele
Yıkıldı mı aklın kabuk üstü duvarları
Ne var ki el mavisinde....
Şaşır ki sevdamıza göz değmesin.
Derler ki, Sisam’dan bile üstün tutarmış...
Bir soy ki bu Sur sitesini devirecek.
Her kim ki ortadan ayrılmaz, korkmasın.
Ne var ki; elverişli havada bile...
Bırak, dünya dertlerini bir yana, değer mi ki?
Bir urba ki eskimez,
Bir düş ki gerçekten daha doğru.
Suçumuz ne ki! diye sorduk. Ne ki suçumuz, deyin de bilelim.
Seyrek dişleriyle gülümsüyordu bizimki.
İp öylesine üzülmüş ki kopabilir.
Bir sıcaklık ki soğumuş!
Bir buğday tarlası ki biçilmiş, bir dam ki göçük, bir ağaç ki yalnız düşünceyle bulunur, yaşanır düşünceyle.
Tuzla başla ki dursun acım!
Yürü ki açılsın, ne varsa, bana doğru.
Dünya durmuyor ki!
Bir güneş ki yavaş yavaş, tarımsal.
Un yok ki yoğursun ince bilekli kızlar.
Bundan iyi olamaz ki!
Kurnaz, öylesine güzel ki akıl durur.
Geçmesen önümdeki sokaktan,
İnan ki bitmişti.
Havaya benzer insanoğlu, bilinmez ki?
Sabah uyandım ki duruyor.
“Bu boyundaki bükülüş
Hangi duygunun ürünü
Sevinç mi tasa mı
Yoksa bilinmez bir rüzgâr mı
Büken dalında gülü”.
Telefon kulübesine girdim çıktım ki dünya varmış!
Çocuk bu çocuk bu dışarıdaki,
çocuk binkez, bin yaşında olsa da
Ne gittim ne gördüm gitmek de istemem.
O gün beni düşündün mü?
Beni anlamak istemez miydin?
Hiç mi aslı yok bunun bu asılsız yüzlerin.
Gün mü soldu sen mi soldun.
Peki ama hepsi de mi yaramaz.
Sade biz mi sığır ve domuz yeriz.
Halimden belli değil mi, zihnim hep seninle meşgul!
İçimden geldi mi dinlemem.
Beni deli mi edeceksin İstanbul
Beşiktaş mı olur Ortaköy mü olur.
Üşüdün mü narin ağaç
Yoksa hırsızlardan mı korkuyorsun,
Ömrüm böyle görmeden bilmeden mi geçecek,
Beni mi boğmak istiyor dalga,
Bu kadar yakın mı yerim,
Onlar ki daima gurbetteler.
Göklerin aydın bahçesinde mi.
Yolculuk çatınca gitmemek elde mi
Var mıdır bu hasreti durduran halat
Aman aman yok mu bunun çaresi.
El sallayan mı istersin.
Mendil sallayan mı istersin,
Tepinen zıplayan mı istersin
Saçını başını yolan mı istersin
Şapkasını havalara fırlatan mı istersin
Takla atan
Ellerinin üstünde yürüyen mi istersin.
Babayiğit mi babayiğit.
Döküldü mü sana, arabanın içindeki,
Nane mi kaynatsak kahve mi pişirsek.
Satar mıyım onları onlar da çocuklarım.
Sırası geldi mi sakınma.
Kulakların hür değil mi?
Durur mu seninki?
Rüzgâr mı, ova mı, deniz mi bir şeyler esiyor, morumsu dağlar yüzüyor gökyüzünde.
Ne belli mi? Bana bakın anlarsınız.
Buna yürek mi, söyleyin, can mı dayanır.
İyisi mi yatıştırın suları hemen.
Hediyelerine geldi sıra, alıcı mısın?
Baklayı mı buğdayı mı gönderdin, söyle?
Ya da kışlık urbalar mı yolladın?
Gümüş yadigârlar mı verdin yoksa?
Gül mü satıyorsun güzel, kendini mi?
Yoksa güllerle birlikte kendimi mi?
Ardından az mı ağladı, dövündü anam!
Sen de mi bir avuç toprak oldun sonunda!
Beğendin mi şu yaptığın işi.
Kolay mı, gece gündüz kuşkuda zavallı.
Bu uçuş, güvercindeki, özgürlük sevinci mi ne?
O “Gel!” dedi mi bırakıp gideceksin, gitmemek olmaz.
Ellerin mi avuçlarımdan bu kayan?
Siz mi yazdınız bütün kitapları?
Sizden mi yeşil bu ağaç?
Sizden mi yuvarlak bu çakıl?
Sen misin? Güneş mi yoksa?
Yoksa o mu, şu mavi mi engindeki!
Yoksa bana mı öyle geldi.
Biz öğütmedik mi mısırı? Hamuru biz yoğurmadık mı?
Biz miyiz, yoksa başka biri mi?
Az mı yaşadık, az mı kocadık, az mı!
Sen de mi görürsün onları?
Şu taşların ardında mı ürkek!
Şu sazların içinde mi, kıpırtılı! Yoksa düşüncenin iç dünyamıza denk akışında mı gizli!
Doyarlar mı dersiniz çoluk çocuk!
Onları görmüyor musun?
Yakamı bırak da gideyim.
Yuno’nun derdi de bu.
Ya toparlar dizginleri ya da bırakır.
Ne de Abbas’ın teknesi dayanır buna.
Sende kalsın bende de var.
Lâmbamızı bozan da, özgürlüğe kundak sokan da onlar.
Acılı ya da gülünç.
Oysa, sivri de sivrilik de baştan başa onların.
Dönüyorlardı açılırken eksenlerinde; güneşleri var hepsinin çevresinde döndükleri ve kendi güneşlerinde dönen mevsimleri.
Neyse çıksın da ortaya görelim, ne demekse yaşam!
Ayakucumda bulut, balık başucumda
N’oldu onlara! Nasıl da böyle bittiler.
Nasıl da etkin adları vardı.
Anılar da öyle ışır.
Havuz bahçeye sığdı da çiçeklere yer yok.
Yol gene tıkandı, iskeleden binmeli de Çengelköy’e gitmeliyiz.
Tam da ay doğarken kardeşim doğdu.
Öteberi gerekmez, gel de nasıl gelirsen gel.
Elini biraz da utanarak verdi.
Oysa günüm de aynı, gecem de, gün doğumu bir el değiştirmedir.
Bir iz bırakacak ardında, köpük ya da duman, bir insan denizinde anıdan.
Hiç de değil.
Halk gereği gibi beslenmiyor mu?
Ne var ki kardeşi de görünüşte onu sevmiyordu
Dövüştün mü?.
Yirmi yıldan sonra mı!
Sen yemiyor musun?
Bu akşam erken dönecek misin?
Para bırakmayacak mısın?
Hoppala lâf mı bu da?
Kız sen yoksa hasta mısın?
Alışverişe mi gidelim seninle, yoksa yukarı çıkalım Pertev’le mi oynarsın?
Kahveyi hemen pişireyim mi?
Bildiğin bir terzi var mı?
Senin gönderdiğini söylesem olur mu?
Bir geçmişleri yok, gelecekleri de!
Bilmem bir faydası dokunur mu?
Bu yıl bir yere gidecek misiniz?
Mesaret Oteli’ne mi?
Bu otelin sahibi siz misiniz?
Tam bu sırada da pencerede bir hayal belirdi.
Sonra avuç açıldı mı, insanın elinden su gibi fışkırır.
Kalkalım mı? dedi.
Biraz dikkatli bakan gözler, onun içindeki aceleyi keşfedemezler miydi?
Zaten böyle bir mektup beklemiyor muydu?
İçerisi öyle karanlıktır ki.
Biliyor musunuz? İster misiniz?
İkiniz de çocuksunuz.
Nasıl, güzel değil mi?
Jandarmalar dağ yolunda bulmuşlar da, dedi.
Hepsi bir değil mi?
Karanlık gecede hepsi, bir değil miyiz?
Diyordu da hatırına başka bir isim gelmiyordu.
Bir gecede perdeyi de, dekoru da hazırlarız.
Herkesin eski de olsa, bir iki birşeysi vardır.
Makyaj için de mi üzüleceğiz yahu?
Hem sonra, mektep mi açacağız?
Yoksa oyun mu oynayacağız?
Bilirim ki dedi, hepiniz, herşeyi yapabilecek insanlarsınız.
O da mı mesele, yahu?
On para isteyecek kimsem de yok.
O hale geldin mi, Saffet Bey?
Aldıklarımın yarısını da her zaman ödedim.
Gidip istemedin mi parayı?
Ama, hani yapmadığımız şeyler de değil!
Bu işi yapacak mıyız, yapmayacak mıyız?
Ne bakıyorsun, efendi, dedi, hamal mı lâzım?
A, herif deli midir nedir, gülüyor.
Ben uyuyor muydum?
Karışanım, görüşenim yok, demesi de lâftı.
İnsana öyle gelirdi ki, bu adam garsonluk için doğmuştur.
Kendisi de bunun farkındadır. Halbuki hiç de öyle doğmamıştır. Pekâlâ bir doktor da olabilirdi.
Hayır, bu karışan, görüşen meselesi de değildi.
Acaba, dedim, bir esrarkeş midir?
İnsanlar benden korkarlar mıydı?
Şu balık ağını görüyor musun?
Hücreler harekette miydi?
Yaşı var mıydı?
Ve o zamandan beri hiç değişmemiş miydi?
Acaba Macarca bir şarkı okumak isterken mi susmuştu.
Bir gün o kadını görmeye gider miyiz?
Bunu ben mi temin ederim, Saffet Ferit mi? Halit mi?
Monuk Salih mi? Yoksa Suat’la Recai mi?
“Bir turneye çıkalım, yahu!” dedi miydi, birisi; bizde uyku, rahat arama.
Borç olarak da kabul etmez misiniz, Saffet Bey.
Sahiden tüccar Hasan Tahsin’den alacağın var mı?
Halit, ben hiç yalan söyledim mi?
O halde kız da gelir!
Sahi mi? Gelsin mi, Saffet?
Haklı mıyım, söyle?
Bizim gibi mi?
Herkes Naşit olabilir mi?
Olamıyoruz diye de tiyatrodan vaz mı geçeceğiz?
Para kazanmaz mıydı?
Refik, demiş, bir on liralık bozabilir misin?
Buna da mı şükür?.. derdi.
Sen bu sene gelmiş miydin?
Sen miras mı yedin, Halit?
O da nereden çıktı?
Sen aklını peynir ekmekle mi yedin?
Umut söner mi?
Demirden yapılmış değil mi?
Bizim beyin borcu mu var? dedi.
Hem senin aklın kesiyor mu, efendi?
Harpten evvel bırakılan para şimdi mi istenir?
Ben harpten evvel de tüccardım.
Birader, sorup soruşturmadın mı?
İyisi mi, buldu mu yemeliydi?
Baktı ki olmayacak, o da ciddileşti.
Hiç ona böyle şey yapılır mı?
Hem ben öyle delikanlı mıyım?
Yok, geleyim ben de seninle.
Bu sene de havalar bir adamakıllı düzelmedi ki.
Şu kadın haklı mıydı, haksız mı?
Salih, benim bavulu yerleştirdin mi?
Buldun mu?
Tecrübe tahtası mı olacağız?
Kadın değil miydi?
Eğlenirim de, gezerim de; hakkım değil mi?
Yarın bilmem ki olur mu?
Ben sana dememiş miydim?
Emin’i sıygaya çekmeyecek miyiz?
....’ye ilk kazmayı vurur musun, vurmaz mısın?
Ya sen? Bak, ayakkabın da var.
Anan bir önlük yaptırmadı mı, yahut yapamadı mı?
Kitap parası da lâzımmış. Biz de vazgeçtik.
Yoksa bu bir görenek, fena bir âdet miydi?
Yoksa bütün filmlerde yılbaşı gecesi aşağı yukarı bu muydu?
Bir bilet de bana verir misiniz?
Ocağın mı yanmaz? Çorban mı tütmez?
Zaten işi de bir ıslık değil mi?
Ablan yoksa bu sene bir daha mı doğuruyor?
Ali efendi yukarıya mı?
Doğrusunu söyleyeyim mi sana?
Sana yalan mı söyleyeceğim?
Kışın da mı çalışacağız?
Helbette, dedi insan yılan mı ki?.. Yoksa ayı mı? Kışın uyu.
Küçük çocuklar da tütüne alışırken fiyakası için başlarlar
Sen çocuk mu oluyorsun?
İstanbul’a inecek misin?
Ona razı mısın?
Verdiniz küçük hanım, verdiniz ya, unuttunuz mu?
Hep kötüler mi var?
İçlerinde iki de yabancı vardı.
Ama sanmam ki o da bunları yaptığı için üzülsün.
Gitmeyecek gibi de değil hani.
Bir gazetecinin yapacağı şeyler yok mudur?
Kaytarmak elinde olsa, kaytarır mısın?
Yoksa koku sürdüğümden de mi şüphe ediyorsun?
Bize uğradın mı? Öyleyse uğrar mısın?
Hiç öyle bir şey mi olurdu?
İyi ki aklıma getirdiniz.
Belki çekmeceye de koşmuştu.
Bugün arabayı tamire verdim de...
Sizinki de taksi mi?
Doğru muydu bu?
Yahu bu kız bunları gizli mi yapıyor?
Bütün bunları ben düşünmüyor muyum sanıyorsun?
Babanla gevezelik mi ettiniz, Nevin?
Hem tehlikesi de yoktu.


(Cümleleri kopyalayarak öğrencilere dağıtıyorum!)